ویژه های خبری

بسمی تعالی   موضوع :                        توزیع ناعادلانه ی امکانات درمنطقه   نویسنده و محقق : دانای بیدار به گزارش ایمنا بر اساس گزارشات اطلاعات مرکز آمار ایران س ...

بسمی تعالی   موضوع :                        توزیع ناعادلانه ی امکانات درمنطقه   نویسنده و محقق : دانای بیدار به گزارش ایمنا بر اساس گزارشات اطلاعات مرکز آمار ایران سازمان جهانی بهداشت، از نظر شاخص عدالت در سلامت که تفاوت میزان دسترسی به خدمات بهداشتی درمانی در نواحی مختلف کشور را نشان می‌دهد، ایران بدترین شرایط و پایین‌ترین رتبه را در بین ۲۳ کشور منطقه دارد و حتی وضعیت عدالت در دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی ایران، از کشورهای بین‌المللی نیز پایین‌تر است و این در حالی است که طبق سند چشم‌انداز، ادعا شده که ایران باید در تمام زمینه‌ها در منطقه به رتبه اول در افق ۱۴۰۴ برسد. هر چه میزان امید به زندگی جامعه‌ای بالاتر باشد نشان از اقتصاد بهتر، امنیت بیشتر، دسترسی بهتر به خدمات درمانی و آموزشی و تاثیر‌گذاری بهتر سیاست‌های توسعه‌ای آن جامعه دارد. دستیابی به سطوح بالاتری از شاخص‌هایی که نشانگر سطح رفاه اجتماعی و کیفیت زندگی شهروندان است؛ مدیران  و مسوولان برنامه ریزی، کشورها را وادار می‌سازد تا در جهت اهداف توسعه جامعه گام برداشته و با دیگر کشورها به رقابت بپردازند‌. اين شاخص‌ها هر ساله توسط سازمان‌های بین‌المللی اعلام شده و بر همان اساس رتبه و سطح توسعه یافتگی هر کشور مورد ارزیابی قرار می‌گیرد و به همین دلیل برای ارزیابی توسعه کشور از منظر سلامت، شاخص‌هایی تعریف و محاسبه شده‌اند که مجموعه آنها مانند یک صفحه نمایش دائما وضعیت کشور و رتبه سلامت آن را بین سایر کشورها نشان داده و میزان نزدیکی یا دورشدن از اهداف توسعه‌اي سلامت را اطلاع می‌دهد. اهمیت سلامت و بهداشت منابع انسانی از یک سو و استقرار سلامت در اصول بنیادین توسعه از سوی دیگر، باعث شده بخش عمده‌اي از شاخص‌های توسعه‌اي که توسط برنامه ملل متحد برای توسعه کشورها(UNDP) و بانک جهانی برای دستیابی به اهداف توسعه هزاره ملل معرفی شده‌اند، دربرگیرنده شاخص‌های سلامتی و عدالت در سلامت و نابرابری‌های اجتماعی باشد. توزیع ناعادلانه امکانات سلامت امید به زندگی را نابرابر کرده است. امید به زندگی ایرانیان را در سال۱۹۸۰ برابر ۷/۵۸ سال و در سال ۲۰۰۰ برابر ۶۹ سال ذکر کرد و طبق گزارش سازمان جهانی بهداشت این شاخص در سال ۲۰۱۱ برای ایران ۷۳ سال است و بر همین اساس شاخص امید به زندگی برخی کشورها در سال ۲۰۰۸ عبارتند از افغانستان ۴۴ سال، سیرالئون ۴۶ سال، ژاپن۸۳ سال، کانادا و استرالیا ۸۱ سال، ترکیه ۷۲ سال، تاجیکستان و پاکستان ۶۷ سال، بنگلادش ۶۶ سال، امارات‌متحده ۷۸ سال و مالزی ۷۴ سال. آنچه در توضیح شاخص امید به زندگی ضروری به نظر می‌رسد این است که شاخص مذکور میانگینی از سن افراد جامعه را نشان می‌دهد، در عین حال، تفاوت این شاخص در مناطق مختلف، نمودی از نابرابری‌های اجتماعی مناطق است. به عنوان مثال درمازندران  محاسبات مرکز آمار اختلاف امید به زندگی بین شهرستان آمل و ساری  و فریدونکنار  را حدود 8 سال تخمین می‌زند که این خود نشان‌دهنده توزیع ناعادلانه امکانات و منابع بین مناطق کشور است. بنابراین  وضعیت شهرستان  در ۳ بعد اساسی آموزش، بهداشت و اقتصاد است که برای اندازه‌گیری این شاخص به شهرستان ها  نمره‌ای از صفر تا یک داده شده که هر چه این مقدار به ۱ نزدیک‌تر باشد، نشان‌دهنده وضعیت بهتر شاخص در میان کشورها است. کاهش سهم سلامت؛ نشان‌دهنده کم‌توجهی مسوولان و نتیجه‌اش افت کیفیت خدمات درمانی می باشد و این در فریدونکنار  قابل مشاهده است و این جای تاسف  می باشد . اهمیت سیاستگذاران به بخش سلامت و اختصاص درصد معینی از منابع و بودجه شهرستان  به این بخش دانست؛ با ابراز تاسف از اینکه کاهش سهم سلامت از تولید ناخالص داخلی نشان‌دهنده کم‌توجهی مسوولان به بخش سلامت است؛ اولین نتایج آن را افت کیفیت خدمات درمانی می توان  گفت. سوالی که در اینجا به ذهن می‌رسد این است که آیا هرچه اعتبار مالی بخش سلامت افزایش یابد سایر شاخص‌های سلامت ارتقا یافته و وضعیت سلامت بهبود می‌یابد؟ یعنی آیا بهبود شاخص‌های سلامت تنها با تخصیص منابع ارتباط مستقیم دارد؟ برای این منظور بررسی ۳ شاخص اخیر سهم سلامت از GDP، امید به زندگی و شاخص توسعه انسانی را در کنار هم لازم دانست. به همراه مجموعه وسیعی از دیگر داده‌ها اهمیت سیاستگذاری درست در مدیریت بازار خدمات سلامت و نحوه تخصیص منابع در دستیابی به سطوح بالاتر توسعه اجتماعی و فراهم گردیدن رفاه اجتماعی و توسعه اجتماعی شهرستان  را نشان‌داده است. سهم زیادی در هزینه‌های بهداشت و درمان به سطح بالاتری در توسعه انسانی به وجود آمده است  به‌رغم صرف هزینه بالاتری در سلامت نسبت به شهرستان های دیگر  سطح پایین‌تری از توسعه انسانی را دارا گردیده است. شاخص های بهداشتی و عدالت در بهداشت دارای تنزل دارد از نظر شاخص عدالت در سلامت که تفاوت میزان دسترسی به خدمات بهداشتی درمانی در نواحی مختلف استان را فریدونکنار  بدترین شرایط و پایینترین رتبه را در بین شهرستان های استان مازندران  دارد و حتی وضعیت عدالت در دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی پایینتر است و در واقع همین امر باعث شده که میزان امید به زندگی در بین هم شهرستانی های  ما 8 سال کمتر از شهرستان های دیگرمی  باشد. .فروش بیش از15 درصد از لوازم اولیه زندگی؛ تنها برای دریافت خدمات سلامت از نظر تامین هزینه های فاجعه بار سلامت در شهرستان فریدونکنار  دو‌ درصد از جمعیت شهری و سه‌ درصد از جمعیت روستایی، برای پرداخت "هزینه‌های فاجعه‌بار سلامت" مجبور هستند بیش از 15‌ درصد از لوازم اولیه زندگی خود را برای دریافت خدمات سلامت، بفروشند. فریدونکنار متاسفانه گرفتار برخی تصمیم‌گیری‌های نادرست شده که تبعات این تصمیم‌ها، توزیع ناعادلانه امکانات است. رضایتمندی مردم اصل مهم خدمتگذاری و مسئولیت است و مسئولان و مدیران باید همواره رفع مشکلات مردم را سرلوحه کارهای خود قرار دهند. مردم شهرستان فریدونکنار در صحنه های مختلف همراهی خود را با نظام و انقلاب ثابت کرده‌اند که این همراهی با وجود همه سختی‌ها و توطئه‌هایی است که دشمنان بر ما تحمیل کرده‌اند. برگزاری نشست‌ها برای رفع مشکلات مردم نیاز  است و اگر امکان انجام این درخواست‌ها وجود ندارد، باید مسئول و مدیران  با شجاعت اعلام شود که ممکن نیست و توجیه نکنیم. امنیت، اقتصاد و …. نسبی بوده و مطلق نیست و اینکه فکر کنیم همه چیز در عالی‌ترین سطح خود است، امکان‌پذیر نیست اما می‌توان نسبت به رفع مشکلات با همراهی مردم و مسئولان اقدام کرد. برگزاری نشست مردمی در شهر فریدونکنار  به عنوان نخستین نشست مسئولان  با مردم است و چنین نشست‌هایی در تمام نقاط شهرهای حوزه‌های انتخابیه برگزار بشودئ درخواست ما این است که اگر در گذشته هم این رویه اشتباه وجود داشته، اکنون باید اصلاح شود زیرا این توزیع ناعادلانه امکانات باعث بروز مشکلات شده است. محیط زیست و دیگر نهادها از جمله وزارت صنعت و معدن باید از صدور مجوز صنایع آلاینده  و ساخت وساز و .... در این منطقه جلوگیری کرده و برای جابه‌جایی صنایع موجود در شهرک‌ها جدید اقدام شود. مشکل دیگری که مردم اینشهرستان  به طور دائم پیگیر آن هستند، تصفیه خانه فاضلاب است که متاسفانه با مکان‌یابی اشتباه در کنار مناطق مسکونی واقع شده است. توزیع ناعادلانه امکانات آموزشی بحث آموزش و پرورش در هر جامعه ای از مهم ترین بحث ها و مدیران آن از قدرترین مدیران دولتی هستند که باید با شناخت درست از شرایط دانش آموزان بهترین امکانات را برای آموزش و پرورش نسل جوان مخصوصا معلولان مهیا کنند. چرا که سواد آموزی و حرکت جامعه همگام با پیشرفت های علمی از مهم ترین دلایل رشد و شکوفایی یک جامعه است. جامعه ای که افراد سالم و معلول در کنار هم سازنده آن هستند. در مدارس امکانات بصورت عادلانه توزیع نشده است. با کمی دقت می توان فهمید که دانش آموزان برای تهیه کتب درسی با داشتن برخی از ابزار تحصیلی مثل قلم و لوح با مشکلات متعددی روبه رو هستند؛ شرایط مدارس شهرستانی با دانش آموزان روستایی چگونه است. نبود فضای آموزشی در برخی از مدارس  باعث دور شدن دانش آموزان از خانواده و مسئله شبانه روزی شدن تحصیل آنها شده است که تأمین محل اسکان و پوشاک و تغذیه شان را به وجود می آورد. این موارد باعث هزینه های بیشتر آموزش و پرورش و دغدغه خانواده ها شده است.  

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -

کناریها | خبری | تفریحی | شخصی | مذهبی