آموزش وردپرس
خانه / شهرستان / روز خبرنگار و چشم انتظاری های پی در پی برای صداهایی که گوش شنوا نمی یابند

روز خبرنگار و چشم انتظاری های پی در پی برای صداهایی که گوش شنوا نمی یابند

هر انسانی برای ادامه زندگی شاد و مطلوب به مواردی علاقه مند می شود که انجام هر یک، آرزوی ادامه شبانه روز و تداوم عمر را به همراه دارد.

برای امرار معاش زندگی نیز هر شخصی برای خود، حرفه ای دارد که یا به اجبار و یا از اختیار و با عشق به آن می پردازد.

خبرنگاری را امروزه برخی خبرنگاران، عشق می دانند چرا که در بعضی مواقع نه تنها از انجام آن، پولی دریافت نمی کنند و نه حتی قدردانی و سپاسگزاری از آنها صورت می گیرد.

برنامه ای را تصور کنید که عوامل مختلفی برای برگزاری آن، مشارکت دارند اما خروجی زحمات با انعکاس آن در قالب خبر، دیده می شود اما در بیشتر موارد از خبرنگاران حتی ذکری نمی شود بلکه اگر کوتاه هایی از سوی دیگران شود، تمام آنها را به عهده خبرنگاران و عدم پوشش فلان خبر می اندازند که حتی یک ارزش از ارزش های خبر را نداشت.

درباره اهمیت خبر بیشتر اشخاص، اذعان دارند اما در خصوص فردی که خبر را می دهد، کم لطفی صورت می گیرد که گفتن «به به چه خبری» یا «به به چه فعالیتی» در بیشتر مواقع به فاعل و فعل توجه دارد نه شخصی که آن خبر و فعالیت را انعکاس داده بنابراین خبرنگار در این مقوله، جایی ندارد.

17 مرداد را روز خبرنگار نامیده اند اما در این روز بیشتر مسئولین حرف می زنند یا اگر خبرنگاران سخن گویند از مشکلاتی می گویند که به دفعات، تکرار می شود اما برای رفع آن، چاره اندیشی صورت نمی گیرد.

برای مثال از قطع بیمه برخی خبرنگاران، به دفعات گفته شده اما مسئول به روی مبارک خویش هم نمی آورد اما اگر فلان خبر و یا تهیه گزارشی از یک برنامه، صورت نگیرد اگر چه ممکن است به عهده دیگران نظیر روابط عمومی و یا عکاس باشد در اینجا مقصر، خبرنگار می شود.

خبرهای متعددی را خبرنگاران و در زمان و مکان مختلف، انعکاس می دهند که به ندرت از آنها، قدردانی می شود چرا که این را وظیفه خبرنگار می دانند اما خدا نکند که یک خبر از یک مدعو یا برنامه مورد نظر مسئول، منعکس نشود حالا تمام عالَم می فهمند و این نه تنها جای تاسف بلکه جای تامل و تحلیل دارد.

گفته می شود که فلانی خبرنگار است اما جایگاه خبرنگاران، یکسان نیست همانطور که فلان کار را یک شخص در رتبه های مختلف پست و نوع استخدامی انجام می دهد، پاداش و مجازات متفاوت دارد در حرفه خبرنگاری نیز این منوال وجود دارد و حالا تفاوت خبرنگاران مرکز و شهرستان را باید از فرش تا عرش دانست اما در اینجا می شود یک کاری انجام داد و آن نیز صبر و دندان بر جگر گذاشتن است.

خبرنگاری را باید فقط عشق و علاقه، خلاصه کرد چرا که متاسفانه در این وادی، خود خبرنگاران نیز زخم هایی به یکدیگر می زنند که حتی برای رفع آن، نیز نمی توان چاره ای اندیشید و در واقع «هر چیزی بگندد، نمکش می زنند   وای به روزی که بگندد، نمک» بنابراین از اکنون که نخستین روز مرداد است باید به فکر 17 مرداد و شاغلین در این وادی بود و همچنین خود خبرنگاران نیز به یاد همکارانشان باشند و توقع از دیگران را به اندک و یا هیچ  برسانند چرا که سرانجام به این نتیجه خواهیم رسید که «سال ها، دل طلب جام جم از ما می کرد آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد» باشد روزی که خبرنگاران به آنچه که شایسته آن است، دست یابند.

یادداشت: معصومه علیزاده

درباره ی سفیرصلح

همچنین ببینید

آغاز مراسم معارفه استاندار جدید مازندران

مراسم تکریم و معارفه استانداران مازندران اکنون در استانداری مازندران آغاز شده است. به گزارش …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *