ویژه های خبری

بیماران اعتیاد در فریدونکنار متولی ندارند

بیماری اعتیاد مانند بسیاری دیگر از بیماری ها یک زمینه ای داشته تا فرد را مبتلا به خود کند و بعد از بیمار شدن نیازمند فراهم آوردن شرایطی است تا فرد درگیر به این بیماری که مدتی هم درگیر آن بوده و با پوست و گوشت و استخوانش آن را درک کرده است و عجین بوده بتواند ترکش کند

شاید با دیدن این تیتر تعجب کنید که آیا واقعا در فریدونکنار بیمارانی رها شده اند؟ آری بیماران اعتیاد در این شهر متولی برای برگشت به زندگی ندارند و توجهی به آن ها نمی شود.

بیماری اعتیاد مانند بسیاری دیگر از بیماری ها یک زمینه ای داشته تا فرد را مبتلا به خود کند و بعد از بیمار شدن نیازمند فراهم آوردن شرایطی است تا فرد درگیر به این بیماری که مدتی هم درگیر آن بوده و با پوست و گوشت و استخوانش آن را درک کرده است و عجین بوده بتواند ترکش کند ، حال در این مدت از جایگاه اجتماعی خود دور شده،خانواده او را طرد کرده،یا از محل کارش اخراج شده، خوب آیا جامعه در قبال این فرد هیچ مسئولیتی ندارد؟

شاید در مواجه این افراد در خیابان ها و سطل زباله ها راحت ترین تصمیم این باشد که به نیروی انتظامی زنگ بزنیم تا این افراد بیمار را جمع کند اما واقعا با جمع کردن آن ها و تحویل به کمپ ها مشکل حل میشود؟ یا جامعه نفس راحت خواهد کشید؟ یا دوباره فرد مبتلا به آغوش گرم خانواده باز میگردد و مشغول کاری ولو با درآمد اندک میگردد؟

با توجه به تحقیق میدانی نگارنده و بازدید از کمپ ها و پرس و جو با افراد مبتلا به این بیماری و همچنین دیدار با خانواده این افراد باید گفت این بیماران بسیار انسان های توانمندی بوده و هستند و گاه بستر نامناسب در جامعه و دسترسی راحت به موادمخدر و همچنین دوستانی بی انگیزه و بی هدف آن ها را به این سمت کشانده است و اکثرا دوستدار برگشت به زندگی هستند اما برچسب جرم انگارانه ای که جامعه به پیشانی آن ها میزند برایشان خیلی سخت است و گاه همین برچسب باعث این شده ، خانواده این نیز این بیماران را طرد کنند که آسیب و تنهایی این فرد دوچندان میشود حال باید به این پرسش پاسخ داد که جامعه در قبال آن ها چه وظیفه ای دارد؟

اول مردم در این جامعه باید این واقعیت را بپذیرند که این امر یک بیماری است و نه یک جرم،دوم صاحبین مشاغل باید به این نظر برسند که این افراد بعد از پاک شدن و برگشت دوباره به زندگی میتوانند روی مهارت هایشان حساب باز کنند و خیرین هم به یک اتفاق نظر برسند که میتوانند در بحث هزینه ای این افراد در کمپ ها و همچنین حمایت این خانواده های آسیب دیده پای کار باشند تا فرد مبتلا بتواند با کمترین دغدغه ای تا پایان پاک شدن خود در کمپ و بعد از آن در دوره های na حضور پیدا کند تا کاملا مشکلش را رفع نماید و اما مسئولین نقش ویژه تری دارند از فرهنگسازی این موضوع توسط سازمان های مردم نهاد تا فراهم آوردن بستری برای حمایت از این بیماران و خانواده هایشان در زمینه های مشاوره ای و همچنین ایجاد بستری برای بیماران اعتیاد که بعد از ترک نیازمند فضایی هستند تا در قالب گروه های NA جمع شوند که همین فضا هم در این شهر از آن ها دریغ شده است و تا ایجاد تمایل با فراهم آوردن بسترهای تشویقی برای افراد مبتلا و همچنین ایجاد ساختار مناسب برای برگشت به بازار کار دوباره این افراد با رایزنی شرکت ها و یا ارائه وام کم بهره به این افراد میتوانند نقش خود را به خوبی ایفا کنند.

در هر صورت نقش محیطی و ایجاد بستری برا دسترسی آسان به موادمخدر و همچنین هزینه های بالای کمپ ها برای ترک اینگونه افراد بدون هیچگونه یارانه ای که در یک دوره 21 روزه 3 میلیون 500 هزارتومان هزینه دارد و همچنین بیخانمان بودن افراد رها شده از این بیماری بعد از ترک که در قالب گروه های NA جمع میشوند تا با یادآوری سنت ها دیگر سراغ این مسائل تباه کننده نروند تاثیر بدی را در شهرستان گذاشته و روزانه به این افراد اضافه میشود و مسئولین بی توجه تر از همیشه نظاره گر هستند و رهاشدگی این بیماران بیش از پیش در ذوق میزند

یادداشت : سید عباس بردبار

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -

کناریها | خبری | تفریحی | شخصی | مذهبی