خودرو نو برای شهرداری، وعدههای کهنه برای مردم
🔹در شرایطی که شهر فریدونکنار با مجموعهای از مطالبات معطلمانده در حوزه خدمات شهری، زیرساختهای ورزشی، معابر و پروژههای نیمهتمام روبهرو است، خبر ارتقاء خودروی شهردار از FMCSX5 به فونیکس تیگو 8 پرو مکس، برای بخش قابل توجهی از افکار عمومی نه نشانه پیشرفت، بلکه نشانهای از یک جابجایی جدی در اولویتهای مدیریت شهری تلقی میشود.
🔹نکته اصلی اینجاست که مسئله صرفاً یک خودرو یا یک تصمیم اداری نیست؛ مسئله، تصویر کلی از نحوه هزینهکرد منابع عمومی است.
🔹 در حالی که انتظار میرود بودجه و ظرفیتهای شهرداری مستقیماً در مسیر بهبود کیفیت زندگی شهروندان هزینه شود—از بازسازی چمنهای مصنوعی فرسوده گرفته تا ساماندهی زمینهای ورزشی، رسیدگی به فضاهای عمومی و رفع مشکلات روزمره شهری—اما در عمل، آنچه بیشتر دیده میشود توجه به ارتقاء امکانات رفاهی در سطح مدیریت است.
🔹این تضاد، وقتی پررنگتر میشود که بسیاری از زیرساختهای ورزشی و عمومی شهر یا فرسوده شدهاند یا نیمهکاره رها شدهاند. در چنین شرایطی، طبیعی است که این پرسش در افکار عمومی شکل بگیرد: آیا اولویت واقعی شهر، رفاه مدیران است یا رفاه شهروندان؟
🔹از سوی دیگر، مسئلهای که حساسیتها را بیشتر کرده، موضوع استفاده از خودروهای خدماتی است؛ اینکه آیا این خودروها صرفاً در چارچوب مأموریتهای اداری استفاده میشوند یا امکان استفاده غیراداری نیز وجود دارد، موضوعی است که بدون شفافسازی دقیق، ناخواسته زمینهساز بیاعتمادی عمومی میشود. حتی اگر همه چیز در چارچوب ضوابط باشد، نبود اطلاعرسانی شفاف، خود به یک مسئله تبدیل میشود.
🔹منتقدان معتقدند در شرایطی که سادهترین مطالبات شهروندان در سطح شهر هنوز به نتیجه نرسیده، هرگونه هزینهکرد در حوزه رفاهی مدیران، بهجای تقویت اعتماد عمومی، فاصله میان مردم و مدیریت شهری را بیشتر میکند. این وضعیت باعث شکلگیری یک نگاه انتقادی جدی شده که چرا منابع عمومی بهجای تمرکز بر زیرساختهای قابل لمس و ضروری, صرف ارتقاء امکاناتی میشود که اثر مستقیمی در زندگی روزمره مردم ندارد.
🔹در نهایت، مسئله اصلی این نیست که چه خودرویی در اختیار مدیریت شهری است؛ مسئله این است که چرا در حالی که شهروندان هنوز اثر ملموس توسعه را در زندگی خود احساس نمیکنند، نشانههای رفاه مدیریتی بیش از نشانههای پیشرفت شهری دیده میشود. پاسخ به این پرسش، میتواند مرز بین اعتماد عمومی و بیاعتمادی را تعیین کند./کاریکاتور و متن:هادی امانی
