به نام خدایِ انصاف
ناله را هر چند می خواهم که پنهان برکشم/سینه می گوید که من تنگ آمدم فریاد کن
تقویم را که ورق می زنیم به روز ۱۷ مردادماه #روزخبرنگار می رسیم، روزی که شاید بتوان گفت به دلیل اینکه کسی نمی تواند درد و دل این قشر را بازگو کند، روزی فراموش شده باشد. هر روز که مناسبت های مختلف فرا می رسد #قلم خبرنگار می نویسد مشکلات و مسایل قشر کارگر، معلم، پرستار، پزشکان و دیگر فعالان جامعه، اما آیا کسی جز #خبرنگار می تواند درد و دل خودشان را بنویسد.؟
امروز در فریدونکنار پایگاه خبری کناریها تنها پایگاه خبری رسمی و قانونیست که مجوز خود را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کشور دریافت کرده و از معدود رسانههای دارای مجوز رسمی استان مازندران به حساب میآید که افتخاری شگرف و تکرار نشدنی برای این خطهمبارک به شمار میرود.
شکایت های متوالی، تهدید و تهمت های فراوان، مشکلات معیشتی، عدم امنیت شغلی، پایین بودن آستانه تحمل برخی از مدیران و روابط عمومی ها، نداشتن حقوق و دستمزد مناسب، مغفول ماندن مطالبات خبرنگاران، عدم حرمت حرمت خبرنگاران، نداشتن مسکن و بیمه مناسب و… از جمله مشکلات قشر فعال عرصه خبری جامعه است که کسی توجهی به آنان ندارد.
باورتان میشود بعد از گذشت ۱۵ سال فعالیت رسانهای و خبری در سطح شهرستان فریدونکنار تا به امروز به تعداد انگشتان یک دست هم مسئولی پیدا نشده است که نقدی را بپذیرد و بخاطر اشتباه، کمکاری، خطا و یا به هر دلیل دیگری از این مردم شریف عذرخواهی کند؟
به نظر نگارنده، فریدونکنار با چالشها و مشکلات چندین سالهاش با وجود رسانه های فراوان و مطالبه گرش در بحث احیای حقوق و منافع جمعی و عمومی ناکام مانده است که علت اصلی آن همین تبعیضهای اجتماعی، عوامفریبی و نبود عدالت اجتماعی است که در زمانهای مختلف مشاهده میشود و فریدونکنار میشود کمبرخوردارترین شهر استان مازندران؛ شهری که داری آسیب اجتماعی بالا و توسعه پایین است.
اگر امروز یک نگاه اجمالی به آمار رسمی طلاق، اعتیاد، بیکاری و هنجارهای اجتماعی در فریدونکنار بیاندازیم به راحتی میشود تشخیص داد که هیچ فعالیت ریشهای در زمینههای مختلف فرهنگی، اقتصادی، ورزشی، اجتماعی و بحث اشتغال و مسکن و غیره برای این مردم شریف انجام نشده است که حال و روزمان این شده است.
آنچه در این چند سال موجب تجربه ای پر هزینه برای اینجانب و مجموعه کناریها در بحث رسانه، خبر و اطلاع رسانی صادقانه به مردم شده است دشمنیهای فراوان، پاپوش درست کردنهای متفاوت، شکایات مختلف، تهمت و تخریبی است که پیکرهی این مجموعه مردمی را پر از زخم و خنجری کرده که تنها به دلیل دفاع از حقوق عمومی مردم زحمتکش و شریف فریدونکنار اتفاق افتاده است.
برنج، دریا، ماهی، درنا، تالاب بینالمللی و پرندگان مهاجری که فریدونکنار را پُر از نعمتهای خدادادی، پتانسیل و ظرفیتهای بالقوه ای کرده که تا به امروز سوء مدیریت و عدم مدیریت صحیح هیچگاه نتوانسته است آنها را به بالفعل تبدیل کند.
بیتوجهی به صنعت پر درآمد گردشگری و عدم توجه کافی مسئولان بلندپایه به مطالبات چندین ساله مردم شریف فریدونکنار نظیر کمربندی، بندر، بیمارستان و محله های کم برخوردار این شهر همه و همه امروزه شهرمان را به ایدهآل های ممکن نرسانده.
ضعف شدید مسئولین شهرمان در بحث اطلاعرسانی و آگاهی بخشی شهروندان نسبت به حق و حقوقشان و بی توجهی به حقوق شهروندی ما را از جامعه ای پویا، فعال و مطالبهگر دور کرده است. اگر آگاهی داشته باشیم کلاه بزرگ منطقه آزاد بر سرمان نمیرفت، اگر آگاه باشیم نسبت به جزییترین مسائل در شهرمان از راه قانون پیش خواهیم رفت و نتیجه هر چه باشد در کمال شفافیت و درستی انجام خواهد پذیرفت.
هفتهخبرنگار در سال ۹۹ با وجود ویروس ناشناخته کرونا هم تمام خواهد شد و ما میمانیم شهری که خانهی ماست و همه ما موظفیم که باهم، کنارهم و برای هم در جهت احیای منافع عمومی و جمعی تلاش کنیم.
۱۷ مردادماه سال ۱۳۷۷روزی است که محمودصارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران به دست عوامل گروه طالبان در مرز افغانستان به خیل عظیم شهدا پیوست و جان خود را فدای آرمانهای نظام و انقلاب کرد. یک سال بعد در نخستین سالگرد آن واقعه به پاس قدردانی از مقام و حرفه آن شهید بزرگوار، هفدهم مرداد روز خبرنگار نامگذاری و در تقویم شمسی ثبت شد.
روز خبرنگار بهترین فرصت برای گرامیداشت مقام و جایگاه خبرنگار شهیدی است که جان خود را در مسیر اطلاع رسانی وآگاهی بخشی جامعه تقدیم کرد.
