با نگاهی به آمار آسیب های اجتماعی در میابیم که فریدونکنار هر روزش از دیروزش نگران کننده تر است.
آمارخودکشی و طلاق و اعتیاد و آمار پنهان بحران سالمندی و البته بیکاری جوانان جزو همان مسائلی است که شما از مرجع خاصی نمیتوانید آمار دقیقی بگیرید چرا؟ چون بر این باورند اعلام این آمار برای عموم مردم باعث ناامیدی های اجتماعی میشود.و وقتی شما هم بخواهید آماری بدهید محکوم به سیاهنمایی میشوید.
اما آنچه عیان است ضعف دستگاه های مسئول را شاهدیم که عدم ارائه روش علمی، عدم کارایی اجرایی برنامه های گزارشی، عدم ارتباط توام با غاطبه مردم محلات،رجوع به روش های سنتی را در دستور کار خود قرار داده اند.
به عنوان مثال مصداقی در زمینه خودکشی همچنان روش شبکه بهداشت در یک دهه گذشته که آن را در جلسات نیز عنوان میکند جمع آوری قرص های برنج بوده است که هنوز در این زمینه نیز توفیقی نیافته و هیچ راهکار علمی و اجرایی دیگری ندارد و یا اگر دارد روی کاغذ!
در زمینه اعتیاد همچنان روش ها برای کاهش این بیماری به علاج واقعه بعد از وقوع موکول شده است و برای پیشگیری شیوه نوینی ندارند!
در صورتی که این ادارات با به کارگیری جریانات حلقه های میانی مانند سازمان های مردم نهاد و موسسات فرهنگی در فریدونکنار میتوانند با مردم ارتباط مستقیم داشته باشند و برنامه های اثرگذار خود را ارائه دهند اما این ادارات متولی از جمله بهزیستی، شبکه بهداشت، آموزش و پرورش و … به گزارش های عددی و پرداختن به دستورالعمل های خارج از فایده بسنده کرده اند، و از جوان های خوش فکر و خوش ایده و دارای برنامه استفاده نمیکنند شاید یکی از دلایل آن این باشد نمیخواهند بودجه های خود را برای حل این بحران ها تقسیم کنند و میخواهند این بودجه تحت مدیریت خودشان باشد!
اما این هشدار لازم است که آسیب های اجتماعی دیگر نه در شهر، نه در محله،نه در کوچه بلکه پشت در خانه های ماست و هر لحظه با یک عنوان مثل خودکشی،طلاق،اعتیاد و … وارد میشود که خانمان سوز بودن آن برای همیشه گریبان خانواده ها را خواهد گرفت و باید پرسید آیا مسئولین شهری دستان خود را به نشانه تسلیم بالا برده اند؟ و آژیر قرمز را نشنیده اند؟/یادداشت:مهدی نصیری
